Creatieve ruimte
In de Creatieve Ruimte mag je voelen en delen op jouw manier. Tekst, beeld, muziek of video – alles wat jou helpt uitdrukken wat er leeft, krijgt hier een plek. Je hoeft daarvoor zelf niet in rouw te zijn: ook wie geraakt is door het thema, wie steun wil tonen of gewoon benieuwd is naar hoe anderen omgaan met verlies, is welkom.
Om iets toe te voegen in de creatieve ruimte dien je in te loggen. Keer nadien terug naar deze pagina of naar je accountoverzicht om creaties toe te voegen en te beheren.
Filters
Ik neem afscheid van mijn oude leven
Ik neem afscheid van mijn oude gewoontes en routines
De tijd is gekomen om deze fase van mijn leven achter mij te laten
Er is te veel gebeurd om nog terug te gaan naar het oude, het vorige
Ik moet vooruit want als ik niet vooruit ga dan blijf ik stil staan.
Hier op deze stille plek.
Waar ik vroeger de stemmen hoorde van degene die me dierbaar waren. Deze stemmen hebben nu een vaste plek gekregen in mijn hart.
Er is nu plaats op deze stille plek voor nieuwe stemmen en nieuwe mensen.
Het is tijd om los te laten en dit nieuwe leven te ontdekken.
Maar toch hoor ik af en toe die stemmen nog die er vroeger waren.
Ik zal ook nooit willen dat ze verdwijnen.
Deze stemmen leiden mijn weg.
Door deze stemmen zal ik mijn hart volgen.
Niet alles is zoals het zijn moet.
Hoe kan het dat het leven soms zo'n pijn doet?
Hoogtes en laagtes.
Geluk en verdriet.
Soms zo aangrijpend.
Dat niemand het nut ervan inziet.
Pijn in mijn borst.
Mijn buik omgedraaid.
Druk op mijn keel.
Volledig uitgezwaaid.
Zo voelt het nu.
Waarschijnlijk wordt het weer licht.
Maar op dit moment
is het einde nog even niet in zicht.
Laat me nu even huilen.
Laat iedere emotie er zijn.
Zodat dit langzaam kan helen.
En ik weer meer mij kan zijn.
MvM
Er stond een klein doosje
op de rand van mijn kast.
Netjes ingepakt.
Zacht papier eromheen,
een lint dat zorgvuldig gestrikt was,
alsof er iets kostbaars in zat.
En misschien was dat ook zo.
Ik noemde het geen verdriet.
Verdriet klinkt te groot,
te luid,
te zichtbaar.
Dus vouwde ik het op
tot iets dat in mijn handen paste.
Een doosje.
Makkelijk op te bergen.
Makkelijk mee te dragen.
Makkelijk te tonen zonder echt iets te tonen.
Mensen zeiden:
“Wat ben je sterk.”
Omdat het papier nog heel was.
Omdat niemand hoorde
hoe het vanbinnen bleef tikken
tegen de kartonnen wanden.
Soms legde ik het voorzichtig weg,
alsof ik er controle over had.
Maar ‘s nachts
dacht ik aan wat erin zat:
alle woorden die nergens heen konden,
alle tranen die zich voorbeeldig gedroegen,
alle versies van mij
die te zwaar voelden om uit te pakken.
En hoe mooier ik het inpakte,
hoe minder iemand vroeg
wat erin verborgen zat.
- Ash D.
Eenzaamheid is geen afwezigheid.
Het is overschot.
Te veel tijd.
Te veel ruimte.
Te veel denken
dat nergens heen kan.
Alles blijft hangen
zonder ergens te landen.
Woorden.
Blikken.
Gedachten die blijven draaien
tot ze zichzelf opeten.
Ik zit hier
en niets verschuift.
Alsof de wereld doorgaat
zonder dat ik er nog
aan vasthaak.
Niet afgesneden—
gewoon losgeraakt.
Zoals iets
dat ooit ergens bij hoorde
maar nu
geen plek meer vindt
om terug te keren.
Ik probeer nog
af en toe.
Een bericht.
Een zin.
Een poging
om iets open te breken.
Maar het sluit weer.
Altijd weer.
Alsof er geen ingang is
die blijft bestaan.
En dus hou ik het binnen.
Niet omdat ik wil zwijgen.
Maar omdat het nergens naartoe kan
zonder onderweg
uit elkaar te vallen.
Eenzaamheid is niet leeg.
Het is vol
met alles
wat geen plaats krijgt.
En dat blijft.
Zonder richting.
Zonder einde.
Zonder iemand
die het opvangt.
- Ash D.
Eenzaamheid klinkt
alsof het stil is.
Maar dit is geen stilte.
Dit is lawaai
zonder iemand
om het mee te delen.
Het zit in muren
die niet antwoorden.
In kamers
waar alles hetzelfde blijft
ongeacht wie er verdwijnt.
Ik ben hier.
Dat weet ik.
Maar soms voelt dat
als het enige
dat nog zeker is.
Geen echo.
Geen terugkaatsing.
Alsof mijn bestaan
geen oppervlak meer vindt
om tegen te botsen.
Ik spreek
en het valt neer.
Zonder vorm.
Zonder gevolg.
Niet omdat er niemand is—
maar omdat niemand
echt binnenkomt.
En ergens onderweg
ben ik gestopt
met proberen uit te leggen
hoe dit voelt.
Omdat woorden
hier niets doen.
Omdat alles
wat ik zeg
te licht is
voor wat het draagt.
Dus blijft het hangen.
Onuitgesproken.
Onzichtbaar.
Maar nooit weg.
Eenzaamheid is niet alleen zijn.
Het is aanwezig zijn
zonder ooit
ergens
aan te komen.
- Ash D.
Ik ben te groot
voor kamers die klein denken.
Te klein
voor verwachtingen zonder bodem.
Te dik in gevoel,
te dun in huid.
Te slim om te zwijgen,
te dom om niet te hopen.
Te fragiel wanneer ik breek,
te sterk wanneer ik blijf staan.
Te veel voor wie weinig wil.
Te weinig voor wie alles vraagt.
Te oud in mijn ogen,
te jong in mijn pijn.
Te sarcastisch om veilig te zijn.
Te nuchter om zacht te vallen.
Te beschermend,
alsof ik iedereen moet dragen.
Te luid wanneer ik leef.
Te stil wanneer ik verdwijn.
Te aanwezig in een ruimte.
Te afwezig in mezelf.
Te matuur voor mijn jaren.
Maar nooit te om perfect te zijn.
Altijd een overschot.
Altijd een tekort.
Altijd
“te.”
- Ash D.
Tot later
We nemen geen afscheid,
we zeggen gewoon tot later.
Alsof tijd even buigt,
en stilte ons bewaart.
Geen punt aan het einde,
maar een zachte komma in de lucht,
waar woorden blijven hangen
en herinneringen fluisteren.
Je gaat, maar verdwijnt niet,
je blijft tussen regels bestaan,
in elke lach die nog komt,
in elke stap die ik nog ga.
Dus geen vaarwel vandaag,
geen sluiting van dit verhaal—
alleen een belofte, stil en zeker:
tot later, keer op keer,
tot later… altijd weer.
- Ash D.
The sun goes down, the sky turns deep,
I look for you, while others sleep.
A twinkling light, a distant gleam,
A father's face, just in a dream.
We laughed and talked, beneath the sun,
Those happy days, forever done.
Now daytime comes, a cloud floats by,
I see your shape against the sky.
I reach for you, but you're so far,
Beyond the moon, beyond each star.
My heart aches with a silent cry,
Knowing I'll never see you, Dad, goodbye.
Moeder en dochter
Dochter en moeder
Samen
Moeder en dochter
Dochter en moeder
Verstrengeld in het systeem
Losgelaten in het nu
Moeder en dochter
dochter en moeder
Samen
Samen is voor altijd
Waar een wil is, is een weg
En ik zal nooit stoppen ze te zoeken
Want ik wil ze vinden
Bewandelen
Verslinden
Ik wil ze vinden
En dat zal ik
Ik zal ze bewandelen
Ook al val ik
Ik zoek want ik weet dat er eentje is
Een weg uit deze pijn
Dit verdriet
Dit gemis
Er is een weg
Ze is moeilijk
En hard
En zwaar
Maar
Ze is zo oneindig alle moeite waard
Geen moeite blijft gespaard
Het is het allemaal waard
Het is het avontuur dat ons verbindt
Ik zie u na mijn wandeling
Ik zie u aan het einde van de weg waar alles begint.
